လြတ္လပ္ေရးဖခင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (၃)

Posted: July 19, 2011 in ဗဟုသုတ, သမိုင္း

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားသည္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ႏွင့္ ခ်ီတက္လာရာတြင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲဒဏ္ အေတာ္ႀကီးပင္ ခံခဲ့ရ၏။ အမ်ားအျပားသည္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါစဲြကပ္၍လည္းေကာင္း၊ ေျခ ကုန္လက္ပန္းျဖစ္၍လည္းေကာင္း ေဆး႐ံု တက္ရၾက၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အေပါင္းေဖာ္အခ်ဳိ႕လည္း ရန္ကုန္ေဆး႐ံု ႀကီးသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုေဆး႐ံုကို မိမိတို႔ အလုပ္တာ၀န္ အေပၚ အထူးသစၥာထားေသာ ဆရာ၀န္၊ ဆ ရာမတစုက အခက္အခဲမ်ားစြာၾကားမွ စီမံဖြင့္လွစ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ မ်က္ႏွာ ထားတည္လြန္း တင္းလြန္းၿပီး အေရာတ၀င္ မေနတတ္သူဟူ၍ အမ်ားက သိေနၾကပါသည္။ ထို႔အျပင္ သူရဲ ေကာင္းတဦး အျဖစ္ တေန႔တျခား နာမည္ထြက္လာေနရာ သူနာျပဳဆရာမငယ္မ်ားသည္ သူ႔အနားကပ္ရမည္ ကိုပင္ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနၾကပါသည္။

သို႔ေသာ္ ဆရာမႀကီးျဖစ္သူ မခင္ၾကည္ကိုယ္တုိင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ျပဳစုရပါသည္။ မခင္ၾကည္သည္ စဲြမက္ဖြယ္ရာ ႐ုပ္ရည္ႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ အမူအယာရွိၿပီး မိမိ၏ သူနာျပဳလုပ္ငန္းကို ေစတနာျပည့္၀စြာျဖင့္ အထူးတာ၀န္သိသိ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းေၾကာင့္ လူနာမ်ားႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ ဖက္မ်ားက ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကပါသည္။ ဆရာမ မခင္ ၾကည္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ျပဳစုရာ၌ တင္းသင့္သည့္ေနရာတြင္ တင္းေသာ္လည္း ယုယၾကည္သာစြာ စိတ္ရွည္စြာ ဆက္ဆံပါသည္။ အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းပါသည္ဟူေသာ စစ္ေသနာပတိႀကီးလည္း အစဲြႀကီး စဲြသြား ပါေတာ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရွက္တတ္၍လည္းေကာင္း၊ သူ၏ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္အေပၚ တာ၀န္ သိစိတ္ျပင္းထန္၍ လည္းေကာင္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ ခပ္ခြာခြာေနခဲ့၏။

အက်င့္သီလႏွင့္ပတ္သက္၍ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေတြးေခၚသူတဦးျဖစ္ရကား တိုက်ဳိၿမိဳ႕၌ စူဇူကီးက အမ်ဳိးသ မီး အလိုရွိပါက စီစဥ္ ေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားပါသည္။ စူဇူကီးအေနႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈအရ ဧည့္၀တ္ေက်ေစရန္ ေျပာခဲ့ပံုရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ သူ႔အား ‘အက်င့္စာ ရိတၱ ပ်က္ျပားယုတ္ညံ့သြားေအာင္ ႀကိဳးစားေနေလေရာ့လား’ ဟု သံသယစိတ္၀င္ခဲ့၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ သူ႔စိတ္ကိုသူ ေကာင္းစြာသိသည့္အျပင္ ပြင့္လင္းျပတ္သားစြာ လုပ္တတ္သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း လူပ်ဳိလွည့္ျခင္းမ်ဳိး မလုပ္ေနဘဲ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာမ မခင္ ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားလိုက္ပါသည္။

“ေဒၚခင္ၾကည္သည္ ေအာင္ဆန္းကို လက္ထပ္ရာ၌ လူပုဂၢဳိလ္တဦးကိုသာ လက္ထပ္လိုက္သည္မဟုတ္၊ ကံအ ေၾကာင္းတရားတရပ္ကိုပါ လက္ထပ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္” ဟု အေျပာရွိခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လည္း သူ၏ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္အေနႏွင့္ ရွိအပ္ေသာသတၱိႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာတို႔ကို ပိုင္ဆုိင္ႏုိင္႐ံုသာမက သူကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ သူ၏ စံတင္ထားမႈမ်ားကို ဂုဏ္သေရရွိရွိ၊ ၾကံ႕ၾကံ႕ခုိင္ခုိင္ ထိန္းသိမ္းသြားမည့္ အ မ်ဳိးသမီးတဦးကို လက္ထပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏ အိမ္ေထာင္ေရးကား သာယာေအာင္ျမင္ပါ သည္။

သူတို႔ေလးစားျမတ္ႏိုးလွေသာ လူငယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားသျဖင့္ ကနဦးတြင္ စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ခဲ့ ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားလည္း လ်င္ျမန္စြာပင္ သေဘာတူေက်နပ္လာေလသည္။ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေသာ အသြင္လကၡဏာမ်ား ပိုမိုေတာက္ေျပာင္လာသည္။ သူ သည္ခင္ပြန္းသည္တဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ဖခင္တဦးအေနႏွင့္လည္းေကာင္း ၾကင္နာယုယတတ္၏။ သူ ၏ ခက္ခဲ အႏၱရာယ္မ်ားေသာဘ၀ကို အတူရင္ဆုိင္ရန္ စြမ္းရည္၊ နားလည္မႈတို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ သူ၏အနား၌ ရွိေနျခင္းသည္ အေရးႀကီးေသာလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္႐ြက္ရာ၌ သူ႔ကို အားျပည့္ေစသည္ဟု ယံုမွား သံသယရွိဖြယ္ မဟုတ္ေခ်။
၁၉၄၃ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ေအာင္ဆန္းအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္သို႔ တုိးျမႇင့္ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ဂ်ပန္ဘုရင္မင္းျမတ္ထံ မွ ဘဲြ႔တံဆိပ္ရယူရန္ ဂ်ပန္သို႔ဖိတ္ၾကားပါသည္။ တိုက်ဳိသို႔သြားေသာအဖဲြ႔ကို ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ၿပီး ထို အဖဲြ႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအျပင္ ေဒါက္တာ သိမ္းေမာင္ႏွင့္ သခင္ျမတို႔ပါ၀င္ပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလအတြင္း က ဂ်ပန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တိုဂ်ဳိသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ မၾကာမီ လြတ္လပ္ေရး ရေတာ့မည္ဟု ေၾကညာထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာအဖဲြ႔ျပန္လာေသာအခါ သေဘာတူညီခ်က္စာတမ္းတေစာင္ သယ္ယူလာခဲ့ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ခပ္ျပတ္ျပတ္စကားအသံုးအႏႈန္းအရ စာတမ္းပါအေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ “ျမန္မာႏုိင္ငံ သည္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေရးရမည္ျဖစ္ၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႔ေတြ စာခ်ဳပ္အခ်ဳိ႕ကို ခ်ဳပ္ ဆိုရန္ စသျဖင့္” ျဖစ္ပါသည္။ စာတမ္းကို အလြန္အမင္း အေရးထားျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ အစီအစဥ္အတိုင္း ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ႏုိင္ငံအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ “မဟာ အေရွ႕အာရွသာတူညီမွ် ႀကီးပြားေရးနယ္ေျမ”၏ တန္းတူညီတူ အဖဲြ႔၀င္ႏုိင္ငံ အျဖစ္ လည္းေကာင္း ေၾကညာလိုက္ ပါသည္။

ေဒါက္တာဘေမာ္အား အဓိပတိဟူေသာဘဲြ႔ႏွင့္ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကား စစ္၀န္ႀကီးျဖစ္လာပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္ဟု အမည္သစ္ေျပာင္းထားေသာ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ထိေရာက္မႈမရွိေစရန္ ဂ်ပန္တို႔ နည္းပရိယာယ္မ်ဳိးစံု သံုးစဲြပါေတာ့သည္။ ပထမတြင္ တပ္မ်ား ကို ႏိုင္ငံအ၀ွမ္းျဖန္႔ၾကဲထားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနရာအခ်ဳိ႕တြင္ စုျပံဳ ထားျပန္သည္။ စစ္၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ တပ္မ်ား အၾကား ဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲေစရန္ ျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကား မတုန္မလႈပ္။ ဂ်ပန္ေတြအၾကံေပးသမွ်ကို သေဘာတူလိုက္ကာ သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္မ်ား ကို လူသိမေပးဘဲ သူ႔အစီအစဥ္ႏွင့္သူ ဆက္လုပ္သြားပါသည္။ တိုက်ဳိမွ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္ေလာက္တြင္ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ေန၀င္းႏွင့္ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာတုိ႔အပါအ၀င္ သူ၏ အရာရွိအ ခ်ဳိ႕ကိုေခၚ၍ ေတာ္လွန္ေရးစတင္ရန္အခ်ိန္ကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးပါသည္။ အရာရွိမ်ားက အေျခအေန ပိုမိုစိတ္ ခ်ရသည္အထိ ေစာင့္ဆုိင္းရန္ အၾကံေပးပါသည္။ တဖန္ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္တုိင္ပင္ရာ ၎ကလည္း ေတာ္ လွန္ေရးစရန္ အခ်ိန္မတန္ေသးဟုတင္ျပသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း စိတ္ပါလက္ပါမရွိလွေသာ္လည္း ေစာင့္ဆုိင္း ရန္ သေဘာတူ လိုက္ပါသည္။

အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ သခင္စိုးႏွင့္ သခင္သိန္းေဖတို႔သည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆုတ္ခြာသြားသျဖင့္ သူတို႔ ေထာင္မွလြတ္သည့္ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ကပင္ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတရားေဟာခဲ့၏။ ဂ်ပန္တပ္မ်ား ခ်ီတက္လာ သည္ႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေတာခိုသြားပါသည္။ သခင္သိန္းေဖသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ကို ေ႐ႊဘို၌ ခဏေတြ႔ၿပီး ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရေရး ႀကိဳးပမ္းရန္ အိႏၵိယသို႔ ထြက္ခြာသြားပါသည္။

၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္မ်ား အေတာ္ပင္ခရီးေရာက္ေနၿပီျဖစ္ရကား ျမန္မာႏုိင္ငံ ေတာေတာင္မ်ားထဲတြင္ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားဖဲြ႔စည္းရန္ ႀကိဳးစားေနေသာ ဗိုလ္မႉးစီဂရင္း ေခၚ ၿဗိ တိသွ်တပ္မေတာ္အရာရွိသည္ ‘ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္မွ ေအာင္ဆန္းဆိုသူသည္ အခါအခြင့္ၾကံဳလာ လွ်င္ သူ၏တပ္မ်ားႏွင့္ ဂ်ပန္ကို ျပန္တိုက္ရန္စီစဥ္ေနသည္’ ဟု အိႏၵိယသို႔ သတင္းပို႔ခဲ့ပါသည္။ ေလာေလာ ဆယ္ တြင္မူ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္မ်ား ၿပီးစီးသည္အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဂ်ပန္တို႔၏ သံသယစိတ္ မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစရန္ အားထုတ္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူသည္ လက္ရွိလြတ္လပ္ေရးသည္ အတု အေယာင္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ စစ္မွန္ေသာလြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ႐ုန္းကန္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူ၏မိန္႔ခြန္းမ်ား တြင္ ျပည္သူတို႔အား အသိေပးခဲ့၏။

၁၉၄၂ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ ကရင္မ်ားႏွင့္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္အတြင္းမွ တာ၀န္မဲ့သူတို႔အၾကား ေပၚ ေပါက္ခဲ့ေသာ ပဋိပကၡတို႔မွစ၍ ေသြးထြက္သံယိုမႈႏွင့္ လူမ်ဳိးေရးအဓိက႐ုဏ္းမ်ား ျဖစ္ပြားလာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္မႈကို အထူးအေလးေပးခဲ့ ၏။ ထိုကဲ့သို႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမွသာလွ်င္ ႏုိင္ငံစည္းလံုးညီၫြတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ေကာင္းစြာသေဘာ ေပါက္ခဲ့၏။ စူဇူကီးအတြက္ သခင္ေအာင္ဆန္းေရးဆဲြခဲ့ေသာ ‘ျမန္မာႏုိင္ငံ စီမံကိန္း’တြင္ ‘ယခုအခါ၌ ၿဗိတိသွ် ပေယာဂေၾကာင့္ လူမ်ားစုျဖစ္ေသာ ဗမာတို႔ႏွင့္ ရခုိင္၊ ရွမ္း စေသာ ေတာင္ေပၚတုိင္းရင္းသားမ်ားအၾကားတြင္ တည္ရွိေနေသာ ကြာဟခ်က္မ်ား က်ဥ္းေျမာင္းသြားေစၿပီး အားလံုးတန္းတူညီမွ်ရွိေသာ ႏုိင္ငံထူေထာင္ရန္’ လို အပ္ေၾကာင္းကို အေလးအနက္ ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။

ကရင္-ဗမာအဓိက႐ုဏ္းသည္ သူ႔အား မ်ားစြာေဒါမနႆျဖစ္ေစပါသည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ ဗိုလ္လကၤ်ာတို႔သည္ ဤလူမ်ဳိးစုႏွစ္စုအၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ နားလည္မႈရ ရွိေစရန္ အပန္းတႀကီး ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့ပါသည္။ ၎တို႔၏ စုေပါင္းႀကိဳးပမ္းမႈမွ သီးပြင့္လာေသာ အက်ဳိးကား က ရင္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တို႔အား ယံုၾကည္ စိတ္ခ်လာျခင္းႏွင့္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အတြင္း ကရင္ တပ္ရင္းတခု ဖဲြ႔စည္းလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေစာတလ်င္ ကိုင္တြယ္ရန္လိုေနေသာ ေနာက္ကိစၥတရပ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ျပည္ သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီ အတြင္းမွ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားအၾကား တေန႔တျခား ႀကီးထြားေနေသာ အာဃာတမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ ဂ်ပန္ေခတ္တေလွ်ာက္လံုး ေတာခိုေနခဲ့ေသာ သခင္စိုး၊ သစ္ ေတာႏွင့္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ေနေသာ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ သခင္ဗဟိန္းတို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဦး ေက်ာ္ၿငိမ္းႏွင့္ ဦးဘေဆြတို႔သည္ကား ထင္ရွားေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအၾကား ေျပလည္ေစရန္ အထူးႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါသည္။ ေစ့စပ္ ျဖန္ေျဖေရးကို အျမန္ဆံုးေဆာင္႐ြက္ရန္လုိအပ္ေနျခင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးသေဘာထားကဲြလဲြမႈမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ ထဲသို႔ စိမ့္၀င္ေနကာ ရဲေဘာ္မ်ား၏ ညီၫြတ္ေရးႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး၏ ေအာင္ျမင္ေရးတို႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ သခင္စိုးသည္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး စည္း႐ံုးေဆာ္ၾသရာတြင္ တပ္မေတာ္ကို ထိခိုက္နစ္ နာေစေသာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ျပဳလုပ္ေနသျဖင့္ တပ္အတြင္း မေက်နပ္မႈမ်ား ျဖစ္႐ံုသာမက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လည္း ေဒါသထြက္ရပါသည္။

လေပါင္းမ်ားစြာ သေဘာထားခ်င္းဖလွယ္ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သ ခင္ဗဟိန္းတို႔ႏွင့္ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စည္းေ၀းပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္း၏ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔ တည္ေထာင္ရန္အဆိုကုိ ေဆြးေႏြးၾကၿပီး အဖဲြ႔၏ ေၾကညာစာတမ္းႏွင့္ စု ေပါင္းေဆာင္႐ြက္ရမည့္ စီမံကိန္းတရပ္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳလုပ္ပါသည္။ မ်ားမၾကာမီ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္း ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား အတူစည္းေ၀းရန္ စီစဥ္လိုက္ၿပီး၊ ထိုအစည္းအေ၀း ၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ “ဖက္ဆစ္ဓါးျပမ်ားကို တုိက္ထုတ္ၾကေလာ့” ေခါင္းစဥ္ပါ ေၾကညာစာတမ္း  ကိုဖတ္ ကာ ေတာ္လွန္ေရးကို တရား၀င္အေကာင္အထည္ေဖာ္လိုက္ပါသည္။

အဖဲြ႔၌ သခင္စိုးသည္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး သခင္သန္းထြန္းသည္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးတာ၀န္ႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရး တာ၀န္တို႔ကိုယူကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ပါ သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ လူငယ္တပ္မေတာ္ အရာရွိအခ်ဳိ႕သည္ စတင္လႈပ္ရွားရန္ ေဇာႀကီးကာ သခင္ေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ တပ္မေတာ္အဆင့္ျမင့္အရာရွိအခ်ဳိ႕တို႔ကိုသာ တုိင္ပင္ ေလ့ရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆိတ္ဆိတ္ေနမႈ ေၾကာင့္ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ၎တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ကို မိမိတို႔ဖာသာစတင္ရန္ ၾကံစည္ၾကပါ သည္။ ဤကိစၥကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သိသြားေသာအခါ ၎တို႔အား ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔၏ လႈပ္ရွားမႈ ထဲ၌ တိက်ေသာ အခန္းက႑မ်ား စီစဥ္ေပးျခင္းျဖင့္ အေျခအေနကို ေျပလည္ေစခဲ့ပါသည္။ အတြင္းအင္အားစု မ်ား၏ ညီၫြတ္မႈရယူၿပီးေနာက္ ေတာ္လွန္ေရးအစီအစဥ္ အၿပီးသတ္ႏုိင္ရန္ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ ေသာ သေဘာတူညီမႈမ်ား ရႏုိင္မည္ကိုသာ သိရွိရန္ လိုပါေတာ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားသည္ ျပည္ပအကူအညီ ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မရသည္ျဖစ္ေစ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ပို၍ပို၍ရေနေသာ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ ပူး ေပါင္းေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ လက္ေတြ႔အက်ဳိးအျမတ္မ်ား ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာပါသည္။ အမွန္မွာ ႏိုင္ငံအ၀ွမ္း ျမန္မာတပ္မ်ား ဂ်ပန္တို႔ကို စတင္ေတာ္လွန္ေသာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ေရာက္သည့္ တုိင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ႏွင့္ ရွင္းလင္းေသာသေဘာတူညီခ်က္ မရရွိေသးေပ။ ထိုေန႔မတိုင္မီ (၁၀) ရက္အလိုက ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ စစ္ေရးျပအခမ္းအနားတရပ္တြင္ ပါ၀င္ၿပီးေနာက္ သူ၏ တပ္မ်ားႏွင့္ အတူ စစ္ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းရန္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ၿမိဳ႕ေတာ္မွ ထြက္ခြာခဲ့ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္း၏ တပ္မ (၁၄) သည္ ဧရာ၀တီျမစ္ကို မႏၱေလးေျမာက္ပိုင္းမွ ျဖတ္ကူးေနၿပီး၊ သခင္သန္း ထြန္းသည္ ၿဗိတိသွ် တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးႏွင့္ဆံုရန္ ေတာင္ငူသို႔ ထြက္ခြာသြားေပၿပီ။ မ်ားမၾကာမီ ေတာ္လွန္ ေရးေရစီးေၾကာင္းကား တဟုန္တည္း စီးဆင္းလာေပေတာ့သည္။ ေမလ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းသည္ လက္ေထာက္အရာရွိတဦးႏွင့္အတူ စလင္းႏွင့္ေတြ႔ဆံုရန္ ၎၏ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေရာက္သြား၏။

ေတြ႔ဆံုရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မိမိကိုယ္မိမိ ျမန္မာႏိုင္ငံယာယီအစိုးရ၏ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ မိတ္ ဆက္ၿပီး၊ မဟာမိတ္ စစ္ဦးစီးတဦးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရန္ ရဲရဲတင္းတင္း ေတာင္းဆိုလိုက္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးထံမွ လိုက္ေလ်ာမႈ အမ်ားဆံုး ရရွိႏုိင္ရန္ တဖက္ကႀကိးစားလ်က္ တဖက္ကလည္း လက္ေတြ႔က်က် ေတြးျမင္တတ္ေၾကာင္း၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လိုေၾကာင္း၊ မိမိႏွင့္ဆက္ဆံသူမ်ား စိတ္ေခြ႔ရေလာက္ေအာင္ ႐ိုး သားေျဖာင့္မတ္ေၾကာင္းတို႔ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျပသခဲ့ရာ စလင္း၏ ႏွစ္သက္သေဘာက်မႈႏွင့္ ေလးစားမႈ တို႔ကို ရရွိခဲ့၏။

စလင္း၏စကားအရ “သူႏွင့္ပတ္သက္၍ က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရႀကီး သတိျပဳမိသည္ကေတာ့ သူ၏႐ိုးသားေျဖာင့္ မတ္မႈျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ အာသြက္လ်ာသြက္ အႀကိဳက္လိုက္ အာမခံခ်က္ေပးျခင္းမ်ဳိးမရွိ။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ကတိမေပး။ သို႔ေသာ္ တခုခုလုပ္ပါမည္ဟု သေဘာတူ ခဲ့လွ်င္ေတာ့ စကားတည္မည့္သူဟု က်ေနာ္ျမင္ပါသည္။” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္းတို႔ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ျမန္မာတပ္မ်ား ႏွင့္ ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ား ပူးတဲြ၍ ဂ်ပန္တို႔ကို တိုက္ေလရာ ဂ်ပန္တပ္မ်ား အလ်င္အျမန္ ၿပိဳကဲြသြားပါသည္။ ဇြန္လ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေအာင္ပဲြစစ္ခ်ီအခမ္းအနားမ်ား က်င္းပရာ၌ ၿဗိတိသွ်အင္ပုိင္ယာတပ္မ်ား၊ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္အတူ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ ကလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကား ၿပီးဆံုးသြားေပသည္။

အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားေနေသာျမန္မာမ်ားသည္ တူညီေသာရည္မွန္းခ်က္ေအာင္ျမင္ေစရန္ ၀ါဒေရးရာမတိုက္ ဆိုင္မႈမ်ားႏွင့္ ပုဂၢဳိလ္ေရး ဆန္ေသာ သေဘာထားမ်ားကို ေဘးဖယ္ခဲ့ေသာ ဂုဏ္ယူဖြယ္အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ ကာလျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လူမႈေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားကို ကိုယ္ စားျပဳေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားပါ၀င္ႏုိင္ရန္ ဖက္ဆစ္ ဆန္႔က်င္ေရး အဖဲြ႔ကို တုိးခ်ဲ႕ဖဲြ႔စည္းၿပီး ‘ဖက္ ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႔ခ်ဳပ္’ (ဖဆပလ) ဟူ၍ အမည္သစ္ ေပးလိုက္ပါသည္။
ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးျခင္း

ဂ်ပန္တို႔ကို မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ေပါင္း၍တိုက္ခိုက္ရန္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႔၏ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ခံခဲ့ျခင္းမွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမဟာမိတ္တပ္မ်ား၏ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တင္၏ ႏိုင္ငံေရးပါး နပ္အေမွ်ာ္အျမင္ရွိမႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆုတ္ခြာၿပီးေနာက္ အိႏၵိယ တြင္ အေ၀းေရာက္အစိုးရ႐ံုးစိုက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအစိုးရကိုလႊမ္းမိုးေနေသာ အရာရွိမ်ားသည္ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ ျပင္းထန္ေသာလူငယ္မ်ားက ၎တို႔၏ ၾသဇာကို စိန္ေခၚျခင္းႏွင့္ ၎တို႔၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ၀႐ုန္းသုန္း ကားျဖစ္ေစ ရန္ လႈပ္ရွားခဲ့သည္ကို ခံခဲ့ရသူမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ဤအရာရွိမ်ားသည္ ဖဆပလႏွင့္ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈမွန္သ မွ်ကုိ လံုး၀ ဆန္႔က်င္၍ ၿဗိတိသွ်တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ၿပီးစ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလအတြင္း ဖဆပ လကို မတရားသင္းေၾကညာကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႏုိင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္အျဖစ္ ဖမ္းဆီးရန္ လိုလားၾက ပါသည္။

ပိုမို၍ အဓိဌာန္က်စြာ႐ႈျမင္ႏိုင္ေသာ အေနအထားတြင္ရွိေနေသာ ေမာင့္ဘက္တင္ကမူ ျမန္မာႏုိင္ငံကိစၥမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္း ႏုိင္ရာတြင္ ျမန္မာလူထုႀကီးက မိမိတို႔လြတ္ေျမာက္ေရးကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သူဟူ၍ အသိ အမွတ္ျပဳထားေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္မႈကို ရယူရန္ လိုအပ္မည္ကို နားလည္သည္။ လူထု၏ စိတ္ ေနသေဘာထားႏွင့္ ကင္းကြာေနေသာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေခါင္းေဆာင္ အရပ္သားအရာရွိ၏ေနရာတြင္ လ်င္ျမန္ စြာပင္ ၀ါရင့္တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရန္စ္အား ခန္႔အပ္ လိုက္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျဖရွင္းရေသာ လတ္တေလာ ျပႆနာတရပ္မွာ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္ဟု အမည္ ေျပာင္းထားေသာ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္၏ အနာဂတ္အေရးျဖစ္ပါသည္။ တပ္မ်ားကို ေကြၽးေမြးေရးႏွင့္ လက္နက္ တပ္ဆင္ေပးေရး လုပ္ငန္းမ်ားသည္ လြန္စြာမွ ခက္ခဲေန၏။ မဟာမိတ္တို႔ စစ္ေအာင္ပဲြခံၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေမာင့္ဘက္တင္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး၍ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္ တပ္မေတာ္၀င္မ်ားသည္ မိမိတို႔ဆႏၵအ ေလ်ာက္ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္ရွိ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲသို႔ ၀င္လိုက ၀င္ႏုိင္ေစရန္ သေဘာတူ လိုက္ပါသည္။

ဤသေဘာတူညီခ်က္၏ အေသးစိတ္အခ်က္မ်ားကို ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ မဟာမိတ္စစ္ဦးစီးဌာန ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္လကၤ်ာ၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ပါ၀င္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔တို႔ ကႏၵီအ စည္းအေ၀း၌ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကႏၵီသို႔အသြား ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၀င္အခ်ဳိ႕ ကာလကတၱားၿမိဳ႕တြင္ ေခတၱခ ဏရပ္စဥ္ သခင္သိန္းေဖႏွင့္ေတြ႔ဆံုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အနာဂတ္ အေရးကို ေဆြးေႏြးၾက၏။ သေဘာ ထားအျမင္တခုအရ လာမည့္ႏိုင္ငံေရးတုိက္ပဲြတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါ၀င္ရန္ လိုအပ္သည္။ “သူသည္သာ အမ်ဳိးသား ေရးအင္အားစုအေပါင္းကို ညီၫြတ္ေသာ တပ္ဦးတရပ္ျဖစ္လာေစရန္ စြမ္းေဆာင္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္မည့္ တဦးတည္းေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သည္။”

သခင္သိန္းေဖမွအပ အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ားတင္ျပေသာ အျခားအျမင္တခုအရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ႏုိင္ငံေရးေခါင္း ေဆာင္တဦးရွိသင့္ေသာ အရည္အခ်င္းေပါင္းစံုမရွိ၊ လူမႈဆက္ဆံေရး ညံ့ဖ်င္းေနၿပီး ႏုိင္ငံေရးနည္းပရိယာယ္မ ကြၽမ္းက်င္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးစြန္႔လႊတ္ၿပီး တပ္မေတာ္ထဲတြင္သာ ေနသင့္သည္။ “ေနာက္ဆံုးတုိက္ပဲြႀကီး” တြင္ အင္အားစုအားလံုး၏ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးရရွိေစရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံ လိုအပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ခုိင္ခုိင္မာမာ ယံုၾကည္ေသာ ဗိုလ္လကၤ်ာက ကြန္ျမဴနစ္တို႔ အၾကံေပးခ်က္ကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပံုရာ၌ “ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ကို သူတို႔သာလႊမ္းမိုးထားလို၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေဘးဖယ္ ထားၿပီး သူတို႔အလိုရွိေသာအခါမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနႏွင့္ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းမ်ားႏွင့္ အေထာက္အကူေပးရန္ျဖစ္ သည္။”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႏွစ္ဖက္သေဘာထားမ်ားကို နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ တပ္မေတာ္မွထြက္၍ ႏုိင္ငံေရးေရွ႕တန္းမွ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြကို အစြမ္းကုန္ဆင္ႏဲႊေတာ့မည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ႏွင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ အင္အားႀကီးေသာ ေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္လည္း ေကာင္း၊ လူထု၏ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ေမတၱာကိုရရွိေသာ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိ ႏိုင္ငံေရးသမားတဦးအေနႏွင့္လည္း ေကာင္း ထင္ေပၚလာ၏။ ၎အား စစ္တပ္အတြင္းသာ ေနေစလိုေသာသူတို႔၏ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားမွာ ခိုင္လံုမႈမရွိ ေၾကာင္းကို အတိအလင္းျပႏိုင္ခဲ့၏။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာဂတ္အေပၚထားေသာ ၎ တို႔၏ အေျခခံမူ၀ါဒကို ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ ထိုစီမံကိန္းအရ ဘုရင္ခံသည္ ႏုိင္ငံကို သံုးႏွစ္ၾကာတုိက္႐ိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ကာလအားေလ်ာ္စြာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြမ်ား က်င္းပျခင္း၊ ျမန္မာေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒျပဳအဖဲြ႔တို႔တည္ ေထာင္ျခင္းတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္သြားမည္။ ဤအခ်က္မ်ားသည္ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအက္ဥပေဒပါ အခ်က္ အလက္မ်ားထက္ သာလြန္တိုးတက္ျခင္းသေဘာကို မေဆာင္ပါ။ ေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒျပဳအဖဲြ႔ ျပန္လည္တည္ ေထာင္ၿပီးမွ ေရွ႕တဆင့္တိုး၍ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ဒိုမီနီယန္အဆင့္ရေစမည့္ အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံုဥပေဒကို ပါတီေပါင္းစံု က ေရးဆဲြရန္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေတာင္တန္းႏွင့္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားသည္ ျပည္မႏွင့္ ေပါင္းစည္းလိုေၾကာင္း တိတိက်က် မေဖာ္ျပလွ်င္ သီးျခားေဒသမ်ားကို ဤစီမံကိန္း၌မထည့္ဘဲ ထားမည္ျဖစ္ပါသည္။

စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းပါ အခ်က္အလက္မ်ား လံုး၀လက္ခံႏုိင္ဖြယ္ မရွိေၾကာင္းကို စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မၿပီးဆံုးမီကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္သန္းထြန္းတို႔သည္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာမည္ျဖစ္ေသာ ဘုရင္ခံ ဆာရက္ဂ်ီ နဲလ္ေဒၚမန္ဆမစ္အား ရွင္းလင္းစြာ အသိေပးၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ၎တို႔ပါတီသာ ႏိုင္ငံကိုကိုယ္စားျပဳေသာေၾကာင့္ ၎တို႔သည္သာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အစားထိုးရန္ ယာယီအမ်ဳိးသားအစိုးရ တရပ္ ဖဲြ႔ခြင့္ရွိသင့္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ပါသည္။

ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ စိတ္ေစတနာေကာင္း မရွိသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႔အား၀ိုင္းရံေနေသာ ၀န္ထမ္းအရာရွိ မ်ားနည္းတူ စစ္ၿပီးေခတ ္ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႐ႈပ္ေထြးေပြလီအေျပာင္းအလဲျမန္လွေသာ ႏုိင္ငံေရးဥတုကို နားမလည္ ႏိုင္ေခ်။ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သည္ ျမန္မာျပည္သူ အမ်ားစု၏ ေထာက္ခံမႈရရွိထားသည္ဟူေသာအခ်က္ကို ေဒၚမန္ ဆမစ္ ယံုၾကည္လက္ခံရန္ အခက္အခဲေတြ႔ေနၿပီး ထိုအခ်ိန္၌ ျမန္မာႏိုင္ငံ တြင္ အေရးပါဆံုးပုဂၢဳိလ္သည္ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျဖစ္ေၾကာင္းကို သူမျမင္၍မျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအခ်က္ကိုလည္း လက္ခံရန္ ၀န္ေလးေန၏။

ထို႔အျပင္ စစ္တြင္းကာလတေလွ်ာက္ မိမိ၏ အစိုးရအေပၚ သစၥာေစာင့္ခဲ့ေသာ ၀ါရင့္ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး မ်ားကို ခ်ီးျမႇင့္လိုေသာ အံ့ဖြယ္ရာမဟုတ္သည့္ ဆႏၵသည္ သူ၏ နားလည္မႈကို ခ်ဳိ႕ယြင္းေစပါသည္။ ၀ါရင့္ႏိုင္ငံ ေရးသမားမ်ား၏ က႑ ေခတ္သစ္ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ မရွိေတာ့ၿပီဟူေသာအခ်က္ကို သူမျမင္ႏုိင္၍ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မျမင္လို၍ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ၿဗိတိသွ်အင္ပိုင္ယာ ၿပိဳပ်က္ျခင္းကို လက္မခံႏုိင္ဟူ ေသာ ခ်ာခ်ီ၏ ဧကရာဇ္ စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပသည့္ ခံယူခ်က္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ အေထာက္အကူမျပဳခဲ့ပါ။ ခ်ာခ်ီ အား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေနရာ၌ဆက္ခံသူ အတၱလီကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ အယူအဆ၊ သေဘာထားအသြယ္ သြယ္ကို အကဲျဖတ္ရန္ အခက္အခဲေတြ႔ေနရာ တိက်ေသာ မူ၀ါဒတရပ္ခ်မွတ္ရန္ ေႏွးေကြးခဲ့၏။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေဒၚမန္ဆမစ္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာအခါ အရပ္သား အစိုးရ ျပန္လည္ ဖဲြ႔စည္း လိုက္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြ ၿပီးဆံုးၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို အေလးအနက္ ျပသလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလတို႔၏ သေဘာထားကား ထုိကဲ့သို႔ မဟုတ္ပါ။ ၎တို႔လိုလားေသာ လြတ္လပ္ေရးကို ၎တို႔ေတာင္းဆိုခ်က္ မ်ားႏွင့္အညီ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ေပးရန္ပ်က္ကြက္ ပါက လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြ ထပ္မံဆင္ႏဲႊရမည့္ အလားအလာကို ၎တို႔ မပယ္ခ်ထားပါ။

ပထမဦးဆံုးတုိက္ပဲြကား ဘုရင္ခံေကာင္စီဖဲြ႔စည္းေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ပါသည္။ ဖဆပလသည္ ရာထူးေနရာ (၁၁) ေနရာအနက္ (၇) ေနရာတြင္ ၎တို႔အမည္တင္သြင္းေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ခန္႔အပ္ရန္ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆို၏။ ထို႔အျပင္ ဘုရင္ခံေကာင္စီကို ၎တို႔မူလကေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ယာယီအမ်ဳိးသားအစိုးရပံုစံ ျဖစ္ ေစမည့္ အျခားလိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုပါ တဲြ၍ေတာင္းဆိုလုိက္ပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း ၿဗိတိသွ်အစိုး ရသည္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို ျငင္းပယ္လိုက္ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ ေကာင္စီႏွင့္ ဥပေဒအဖဲြ႔၀င္မ်ားအျဖစ္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္သမားမ်ားဟု မိ မိယံုၾကည္သူတို႔ကို ခန္႔အပ္လိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားအနက္ ကပ္ပါးရပ္ပါး မင္းေျမႇာင္မ်ား၊ အမ်ဳိး သားေရးသစၥာေဖာက္ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ားဟု ျမန္မာအမ်ားက ယူဆထားသူအခ်ဳိ႕လည္း ပါ၀င္ေနပါသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ အမ်ားသေဘာတူ တညီတၫြတ္တည္း ေထာက္ခံမႈျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖဆပလဥကၠဌ တင္ေျမႇာက္လိုက္ပါသည္။ ကႏၵီသေဘာတူညီမႈ ရွိထားပါေသာ္လည္း ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အ တြင္း ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းျခင္းမရွိေသာ ဗမာ့မ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္သား အမ်ားအျပား က်န္ေနပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္ အသစ္၀င္လာသူမ်ားကိုေပါင္းကာ သူ႔ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔ကို တည္ေထာင္လိုက္ပါသည္။

ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔တပ္သားမ်ားသည္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဆင္ကာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္ စစ္ေလ့က်င့္ေရးမ်ား ျပဳ လုပ္ပါသည္။ ျပည္သူ႔ ရဲေဘာ္အဖဲြ႔သည္ တရား၀င္အားျဖင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ ေနေသာ လူမႈေရးအဖဲြ႔အစည္းတရပ္သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖဆပလ၏ လက္႐ံုးတပ္ျဖစ္လာႏုိင္ေသာ အေျခခံ အရည္အခ်င္းမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ အစိုးရအတြက္ စိတ္မေအးဖြယ္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ ဘုရင္ခံ၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို သိမ္ေမြ႔စြာ တံု႔ျပန္လိုက္ပါသည္။ ေၾကညာခ်က္တရပ္တြင္ တပ္ဖဲြ႔၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကိုေဖာ္ျပကာ ၎တို႔အနက္ တခ်က္မွာ “သူခိုးဓားျပ စေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ား ပေပ်ာက္ရန္ႏွင့္ ရပ္႐ြာၿငိမ္၀ပ္ ပိျပားေရးအတြက္ သက္ဆုိင္ရာအစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ား၊ အျခားအဖဲြ႔အစည္း၊ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္၍ ျပည္သူ႔ ကာကြယ္ေရးအတြက္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္” ျဖစ္ပါသည္။

ေဒၚမန္ဆမစ္လည္း မည္သို႔အဓိပၸာယ္ေကာက္ရမည္ မသိျဖစ္ေနပါသည္။ ဘုရင္ခံသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ဖဆပလတို႔ကို ကိုင္တြယ္ရာ၌ မႏုိင္မနင္းျဖစ္ေန၏။ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ စိတ္မပိုင္းျဖတ္ ႏုိင္။ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဴးသည့္ အခါမ်ားရွိသကဲ့သို႔ ဇေ၀ဇ၀ါ၊ သံသယစိတ္မ်ား လႊမ္းမိုးသည့္အခါမ်ား လည္းရွိၿပီး နာရီခ်ိန္သီးပမာ အေတြးႏွစ္ဖက္အၾကား စိတ္ မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေန၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လြတ္လပ္ေရးရယူရာ၌ ျပည္သူလူထုခံေနရဆဲ အတိဒုကၡမ်ားကို ပိုမိုဆိုး၀ါးေစမည့္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြကို မ လိုလားေၾကာင္းအရိပ္အႁမြက္ျပပါသည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးရရန္အတြက္ လိုအပ္မည္ဆိုပါ က အၾကမ္းဖက္နည္းမ်ားသံုးရန္ကို တြန္႔ဆုတ္ေနမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုလည္း ထင္ရွားေစသည္။ လူထုစည္း ေ၀းပဲြႀကီးမ်ား တြင္လည္းေကာင္း၊ ဆႏၵျပခ်ီတက္ေနစဥ္ ပုလိပ္လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ေတာင္သူလယ္သ မားမ်ား၏ စ်ာပနကဲ့သို႔ေသာ စိတ္လႈပ္ရွား ဖြယ္အခမ္းအနားမ်ားတြင္လည္းေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၏ မူ၀ါဒမ်ားကို႐ႈတ္ခ်ၿပီး လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တတိုင္းျပည္လံုး ဆထက္ထမ္းပိုး ႀကိဳး စားေဆာင္႐ြက္ရန္ ႏႈိးေဆာ္ေနလ်က္ကပင္ လူအုပ္ႀကီးမ်ားၿငိမ္သက္စည္းကမ္းရွိေစရန္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ ေၾကာင္းျပသခဲ့၏။

သို႔ေသာ္လည္း ေဒၚမန္ဆမစ္ႏွင့္ သူ၏ အၾကံေပးပုဂၢဳိလ္တို႔သည္ ျပႆနာမ်ားကို ေအးခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းႏုိင္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈလိုအပ္သည္ကို လက္ခံရန္ ၀န္ေလးေနၾက၏။ ဖဆပလ၏ အင္ အားကိုစမ္းရန္ အျခားပါတီအဖဲြ႔အစည္းမ်ား တည္ေထာင္၍ ရ၊ မရ စဥ္းစားၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ အားစမ္းရန္ စိတ္သန္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကား ရွိပါသည္။ အဂၤလိပ္ စာေရး ဆရာႀကီးတဦး ဘုရင္ခံေကာင္စီ၀င္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရးသကဲ့သို႔ ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ေရးႏိုင္သည္မွာ ၎တို႔ႏွင့္ ဖဆပလ အၾကား ကြာျခားခ်က္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရးမူ၀ါဒမ်ားအေပၚ အေျခခံသည္ထက္ အာဏာရရွိေရးၿပိဳင္ဆုိင္မႈ အေပၚတြင္သာ အေျခခံပါသည္။ ထို႔အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားလာျခင္းႏွင့္ သူ႔အား ျပည္သူတို႔က ကိုးကြယ္သည္ဟုပင္ ေျပာရေလာက္မတတ္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ အခ်ဳိ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားတြင္ မနာလို မုန္းတီးစိတ္မ်ား ျပင္းျပေနပါသည္။

ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ ဖဆပလကို စိန္ေခၚႏိုင္ေသာ အင္အားစုမ်ား ေပၚေပါက္လာႏုိင္မည့္ အလားအလာမ်ားကို သုံးသပ္ေနၿပီး သူ၏ အၾကံေပးပုဂၢဳိလ္အခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ စဲြခ်က္ျဖင့္ ဖမ္း ဆီးရန္ နားပူနားဆာတိုက္ေနစဥ္ ဘုရင္ခံ ေကာင္စီ၀င္ျဖစ္ေနေသာ သခင္ထြန္းအုပ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လူသတ္ မႈႏွင့္ စဲြခ်က္တင္လိုက္ပါသည္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ ခ်ီတက္လာစဥ္က ႐ြာသူႀကီးတဦးအား ၿဗိတိသွ် အလိုေတာ္ရိလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္ရြက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈႏွင့္ အဂတိလိုက္စားမႈ စဲြခ်က္မ်ား တင္ကာ စစ္ခံု႐ံုးဖြင့္၍ စစ္ေဆးခဲ့ပါသည္။ စစ္ခုံ႐ံုးမွခ်မွတ္လိုက္ေသာ ေသဒဏ္အျပစ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့ပါသည္။

ဤအမႈႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ံုးတင္စစ္ေဆးမည္ဆိုပါက သခင္ထြန္းအုပ္သည္ ျဖစ္ရပ္လံုးစံုကို ေတြ႔ျမင္ ခဲ့သျဖင့္ သက္ေသ ထြက္ဆိုေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းလိုက္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ခ်က္ခ်င္းဖမ္းဆီးသင့္၊ မ ဖမ္းဆီးသင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အစိုးရအဖဲြ႔အတြင္း ၀ိ၀ါဒကဲြျပားေန၏။ အရပ္သားၿဗိတိသွ်အရာရွိအခ်ဳိ႕က ဖမ္းဆီး ေရးတုိက္တြန္းၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ အေျခအေနမ်ား ပိုမို၍ ရွင္းလင္းသြားေစမည္၊ ထႂကြပုန္ ကန္မႈ ျဖစ္ေပၚေစမည့္ အလားအလာကိုလည္း ဖယ္ရွားႏုိင္မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လူထုက မၾကာမီ ေမ့ ေပ်ာက္သြားမည္ျဖစ္သျဖင့္ ျပႆနာမ်ားစြာလည္း ရွိမည္မဟုတ္ဟု ေထာက္ျပၾကသည္။

ဤအခ်က္မ်ားကို ရဲမင္းႀကီးက သေဘာမတူပါ။ စစ္အတြင္းျပစ္မႈမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္း သာခြင့္ ေပးရန္ရွိ ေနေၾကာင္း၊ ဖဆပလႏွင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္အဖဲြ႔၏ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူကို ဖမ္းဆီးျခင္းသည္ ပုန္ကန္ေတာ္လွန္မႈကို တားဆီးသည္ထက္၊ ထႂကြရန္လႈံ႔ေဆာ္လိုက္သကဲ့သို႔သာ ျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္း တင္ျပ ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ေသနာပတိကလည္း ရဲမင္းႀကီး၏ အျမင္ကို ေထာက္ခံကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းသည္ အသိတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူျဖစ္သျဖင့္ ပုန္ကန္ထႂကြမႈတရပ္ကို စတင္မည္သူဟု မထင္ေၾကာင္း တင္ ျပပါသည္။ ထို႔အျပင္ သခင္ထြန္းအုပ္၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားအေပၚ မူတည္၍ ေဆာင္႐ြက္သင့္မသင့္ကလည္း ဆင္ျခင္ဖြယ္ရာျဖစ္ေန၏။

၎၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားသည္ သံသယမကင္းဖြယ္ျဖစ္သည့္အျပင္ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း တာ၀န္၀တၱရားမရွိပါ ဘဲႏွင့္ ၎ေဆာင္႐ြြက္ခဲ့ေသာ ၾကမ္းတမ္းသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားအေၾကာင္းကို ဂုဏ္၀င့္စြာ ေရးသားထုတ္ေ၀ထား ေသာ စာအုပ္ကလည္း ရွိေနေသးသည္။ ေဒၚမန္ဆမစ္သည္ သခင္ထြန္းအုပ္၏ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဤအမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ လံုး၀တာ ၀န္ယူကာ စစ္ခံု႐ံုးေတြ႔ရွိခ်က္အရ ေသဒဏ္အျပစ္ေပးခဲ့ရေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။ ဘုရင္ခံလည္း တဖန္ မေ၀ခဲြ ႏုိင္ ျဖစ္ရျပန္သည္။ တဖက္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေျဖာင့္မတ္မႈႏွင့္ စိတ္သတိၱတို႔ကို မ်ားစြာေလးစားမိ ၏။ တဖက္တြင္ကား သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး၏ အဓိကအတိုက္အခံျဖစ္ေနသူကို လူသတ္မႈစဲြခ်က္တင္ကာ ဖယ္ရွားႏိုင္ လုိက္ပါက ႏုိင္ငံေရးအက်ဳိးအျမတ္ မည္မွ် ထုတ္ႏုိင္မည္ ကိုလည္း ေတြးမိ၏။

ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၀ႈိက္ေဟာ(လန္ဒန္)အစိုးရက မိမိတို႔သာဆံုးျဖတ္ရန္ အာဏာရွိသည္ဟု ကန္႔သတ္ ခ်က္ထားျခင္းမွာ ကံေကာင္း သည္ဟူ၍ပင္ ေျပာရမည္ကဲ့သို႔ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ၊ ေဒၚမန္ဆမစ္ စကၤာပူသို႔ အလည္အပတ္ေရာက္စဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းဆီးရန္ ၫႊန္ၾကားေသာ သံႀကိဳးစာေရာက္ လာ၏။ ဘုရင္ခံလည္း ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ ေဆာင္႐ြက္ရန္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ခဲ့၏။ ၀ရမ္းမထုတ္မီ ေလးတြင္ အမိန္႔ပယ္ဖ်က္လိုက္ေၾကာင္း သံႀကိဳးေနာက္တေစာင္ ေရာက္လာေလသည္။ ဤကိစၥသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး၏ မေရရာလွေသာၾသဇာကို ပိုမို၍ ယုိယြင္းလာေစသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ ေျခလွမ္းအားလံုးကို ဖဆပလ သည္ အစိုးရဌာနမ်ားအတြင္းရွိ ၎တို႔အား ေထာက္ခံသူမ်ားထံမွတဆင့္ သိေန၏။

ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖယ္ရွားလိုေသာ္လည္း မထိ၀ံ့ဟူေသာသတင္းသည္ ျပန္႔ႏွံ႔သြား၏။ ေဒၚမန္ဆမစ္ လည္း အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားပါသည္။ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ ၍ရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း လန္ဒန္အစိုးရကို ၀န္ခံအသိေပးၿပီး ဖဆပလ လက္ခံႏုိင္မည့္ ကမ္းလွမ္းခ်က္အသစ္ မ်ားကို တင္ျပေလသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ကား ေႏွာင္းခဲ့ေလၿပီ။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ ပူပင္ေသာကမ်ားေန ေသာ ဘုရင္ခံႀကီး ၀မ္းကိုက္ေရာဂါစဲြကပ္ေသာေၾကာင့္ အဂၤလန္သို႔ ျပန္ရပါသည္။ ဇူလုိင္လမတိုင္မီ အတၱလီ သည္ ေဒၚမန္ဆမစ္ေနရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရန္ဆ့္ကို ခန္႔အပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။ ရန္ဆ့္အား ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းကား သင့္ေလ်ာ္ လွပါသည္။ သူသည္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အႀကီးအကဲအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ျမန္မာျပည္အ ေျခအေနကို ေကာင္းစြာသိႏုိင္ခဲ့ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သင့္ျမတ္သူ ျဖစ္၏။
လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ

ဘုရင္ခံေျပာင္းလဲျခင္းသည္ ဖဆပလ၏ မူ၀ါဒမ်ား ေျပာင္းလဲျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ခ်ဥ္း ကပ္ပံုခ်ဥ္းကပ္နည္း ေျပာင္းလဲျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္သျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြတြင္ ႏိုင္ငံေရးအခန္းက႑အ သစ္တရပ္ ဖြင့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘုရင္ခံေကာင္စီေဟာင္းကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီး၊ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ လတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး တာ၀န္မ်ားယူကာ ဘုရင္ခံ၏ ေကာင္စီအ သစ္တြင္ ဒုတိယဥကၠဌ ျဖစ္လာပါသည္။ ေကာင္စီ၀င္ (၁၁) ဦးအနက္ ဦးေအာင္ဆန္း အျပင္ ဖဆပလအဖဲြ႔၀င္ (၅) ဦး ပါရွိေလသည္။ ေကာင္စီ၀င္မ်ားသည္ စုေပါင္းတာ၀န္ယူၾကရ၏။ အမည္အားျဖင့္ ဘုရင္ခံ၏ အၾကံေပး အဖဲြ႔မွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေကာင္စီသည္ ၾကာျမင့္စြာကပင္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ယာယီအ မ်ဳိးသားအစိုးရပင္ျဖစ္ပါသည္။

ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ဤျဖစ္ေပၚခ်က္အသစ္မ်ားကို သတိရွိရွိႏွင့္ အေကာင္းဖက္က ႐ႈျမင္ပါသည္။ တရား၀င္ တည္ဆဲျဖစ္ေနေသးေသာ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္သည့္ လူထုစည္းေ၀းပဲြႀကီးတြင္ တိုက္ပြဲဆံုး ခန္းတိုင္မေရာက္ေသးေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ သူ ရာထူးေနရာ လက္ခံခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျပႆနာ အားလံုး ေျပလည္သြားၿပီဟု မယူဆသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာင္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ အလုပ္တာ၀န္ မ်ားစြာရွိေသး ေၾကာင္း လူထုအား ဦးေအာင္ဆန္းက သတိေပးလိုက္ပါသည္။ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံ အားေပးမႈသည္ သူ ႏွင့္ ဖဆပလအတြက္ မည္မ်အေရးႀကီးေၾကာင္း ေျပာၾကားၿပီးေနာက္ လူထုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးေသာ ႐ိုးသားပြင့္ လင္းမႈျဖင့္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။

“ေနာက္ဆံုး က်ဳပ္အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔ကို နည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္။ အခုအခါ က်ဳပ္ဟာ (ပတ္ဗလစ္မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္ေနတဲ့သူပဲ)။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ဟာ ဘုရားလည္းမဟုတ္၊ ေမွာ္ဆရာ မ်က္လွည့္ဆရာလည္း မ ဟုတ္၊ လူပဲ။ နတ္လည္းမဟုတ္၊ လူေလာက္ပဲ အစြမ္းရွိမွာပဲ။ က်ဳပ္အသက္ဟာ အင္မတန္မွ ငယ္တယ္။ က်ဳပ္ အခုထမ္းရတဲ့ တာ၀န္ဟာလည္း တတိုင္းျပည္လံုးရဲ႕တာ၀န္ကို ေရွ႕ဆံုးက ထမ္းေနရတယ္။ က်ဳပ္ကိုယ္ကို ဒီ တာ၀န္ေတြ ထမ္းႏိုင္ေအာင္ အရည္အခ်င္းျပည့္စံုတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ စိတ္တိုတတ္တယ္ဆို တာလည္း လူအမ်ား သိၾကတာပဲ။ ဒါ က်ဳပ္ နဂိုပဲ။ အလုပ္႐ႈပ္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္မ်ားရင္ စိတ္တိုတတ္တယ္။ ဒါကို ျပဳျပင္ႏုိင္သွ် ျပဳျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ကေန႔ျပတဲ့ အင္အားမ်ဳိးထက္ ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးေအာင္လုပ္ၿပီး က်ဳပ္တို႔က ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အားေပး မယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္ေရး၊ လူထုေကာင္းစားေရးေတြကို ရေအာင္ပိုလုပ္ႏုိင္မယ္။ ပိုအက်ဳိးရွိ မွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုေတြကို ဆက္ေတာင့္ထားၾကပါအံုးလို႔ဆိုတာ ထပ္ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္။”

ျပည္သူလူထုသည္ ဦးေအာင္ဆန္းေနာက္မွ မားမားမတ္မတ္ရပ္၍ ေတာင့္ထားေသာ္လည္း သူ႔ကို အတိုက္အခံ လုပ္မႈ မရွိေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဖဆပလ၏ အင္အားကို ျပင္ပမွ စိန္ေခၚေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားထက္ ဖဆပလအ တြင္းမွ ျပႆနာမ်ား ပို၍ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ တသီးပုဂၢလ သစၥာေဖာက္သြားသူ အနည္းငယ္မွ်သာရွိေသာ္ လည္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေနာက္မွ ညီၫြတ္စြာ ရွိသေယာင္ႏွင့္ မိမိတို႔ပါတီအားေကာင္းေရး အတြက္ ေဆာင္႐ြက္ေနၾကပါသည္။

ပုဂၢဳိလ္ေရးႏွင့္ ၀ါဒေရးအယူအဆ မတိုက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ သခင္စိုး၏ ‘အလံနီ’ ကြန္ျမဴ နစ္မ်ားႏွင့္ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သိန္းေဖတို႔ေခါင္းေဆာင္ေသာ ‘အလံျဖဴ’ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားဟူ၍ ကြန္ျမဴနစ္ပါ တီ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားခဲ့ပါသည္။ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္မႈ၀ါဒမ်ား စဲြကိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ၎တို႔အား ဇူလိုင္လတြင္ မတရားအသင္းအျဖစ္ ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ သခင္သန္းထြန္းသည္ ဖဆပလ၏ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉး ျဖစ္လာၿပီး သခင္သိန္းေဖသည္ ေကာင္စီ၀င္တဦး ျဖစ္လာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ‘သိန္း၊ သန္း’ ကြန္ျမဴနစ္တို႔သည္ ‘ရန္စ္’ မေရာက္မီက စတင္ခဲ့ေသာ အေထြေထြသပိတ္ ၿပီးၿငိမ္းသြားေစရန္ ေကာင္စီ၏ ဒု- ဥကၠဌအေနႏွင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ေစ့စပ္ေရးေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးခဲ့၏။ အေထြေထြသ ပိတ္ၿပီးၿငိမ္းေရး ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ား ပ်က္ျပားေစရန္ ႀကိးပမ္းမႈမွာ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ဤႀကိဳး ပမ္းမႈသည္ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆပလတို႔၏ ၾသဇာၿပိဳပ်က္ေစရန္ အတန္ၾကာကပင္ စတင္ခဲ့ေသာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ ေဆာ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၏ တစိတ္တပိုင္းသာျဖစ္ပါသည္။

အေျခအေနကို မေျဖရွင္း၍ မရေတာ့ပါ။ ဆိုရွယ္လစ္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကို သခင္သန္းထြန္းေနရာ၌ အေထြေထြအ တြင္းေရးမႉး ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီး ေအာက္တိုဘာလတြင္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖဆပလအတြင္းမွ ထုတ္ပယ္လိုက္ပါ သည္။ ဤလုပ္ရပ္ကို ေနာက္လအတြင္း က်င္းပေသာ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္၏ အေထြေထြညီလာခံ၌ အတည္ျပဳလိုက္ပါ သည္။ ထုတ္ပယ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းမ်ားကို ရွင္းျပေသာ မိန္႔ခြန္း၌ ဦးေအာင္ဆန္း သည္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔အား တုိင္းျပည္၏ ညီၫြတ္မႈပ်က္ျပားေစရန္ ႀကိဳးပမ္းသည္။ မိမိတို႔၏ပါတီေရးကို ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးထက္ အေလး ေပးသည္။ ျမန္မာ့အေျခအေနႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္၊ မသင့္ေလ်ာ္ကို မဆင္ျခင္ဘဲ အိႏၵိယကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ၫႊန္ၾကား ခ်က္မ်ားကို မ်က္ေစ့စံု ပိတ္၍ လိုက္နာသည္ စသျဖင့္ ႐ႈတ္ခ်ပါသည္။

အမႈေဆာင္ေကာင္စီမွ ႏႈတ္ထြက္လိုက္ေသာ သခင္သိန္းေဖက ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မ်ားအား ေတာ္လွန္ေရး သမားထက္ ျပဳျပင္ေရးသမားဆန္သည္၊ ၎တို႔သည္ ၿဗိတိသွ်၏ လွည့္ျဖားမႈကို အညံ့ ခံခဲ့ၿပီး ဘုရင္ခံႏွင့္ ဆက္ဆံရာ၌ ေပ်ာ့လြန္းသည္၊ အေ၀ဖန္လည္း မခံႏုိင္ဟု ေျပာဆိုပါသည္။ ဖဆပလႏွင့္ ကြန္ ျမဴနစ္တို႔ လမ္းခဲြသြားၾကေသာ္လည္း လက္၀ဲညီၫြတ္မႈကို အထူး လိုလားေသာ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ မာက္စ္ဆို ရွယ္လစ္၀ါဒႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႕အေပၚ သံေယာဇဥ္မကုန္ပါ။ အလံနီ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား ႏွင့္ အလံျဖဴကြန္ ျမဴနစ္မ်ားအၾကား ေစ့စပ္ျဖန္ေျဖရန္ သူ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ သိန္း၊ သန္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖဆပလအတြင္းမွ ဖယ္ထုတ္ ၿပီးေနာက္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္တို႔ကို ေပါင္းစည္းၿပီး မက္စ္အဖဲြ႔ခ်ဳပ္တည္ေထာင္ရန္ ဦး ေအာင္ဆန္း စဥ္းစားခဲ့သည္ဟု အဆိုရွိပါသည္။

အမႈေဆာင္ေကာင္စီအသစ္သည္ သခင္စိုးကြန္ျမဴနစ္မ်ားအေပၚ ခ်မွတ္ထားေသာ ပိတ္ပင္ခ်က္ကို ပယ္ဖ်က္ ေပးလိုက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလံနီကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ကို တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ၁၉၄၇ ခု ဇန္န၀ါရီလတြင္ ၎တို႔အား တဖန္ မတရားအသင္းေၾကညာရျပန္သည္။ အျဖဴ၊ အနီမေ႐ြး ကြန္ျမဴနစ္အမ်ားအျပား အထူးသျဖင့္ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားသည္ ဦးေအာင္ဆန္းကို ဆက္ လက္၍ ၾကည္ညိဳေလးစားၾကပါသည္။ သူ႔အေနႏွင့္လည္း ကြယ္လြန္သြားသည့္တုိင္ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပစ္ပယ္ခဲ့ျခင္း ရွိဟန္မတူပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ညီၫြတ္ေရး ထက္ပိုၿပီး မည္သည့္၀ါဒကိုမွ ဦးစားမေပးခဲ့ပါ။

၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဖဆပလသည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ေထာင္ေရးအတြက္ လိုအပ္ေသာကိစၥမ်ား ေဆြးေႏြးရန္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္ကို လက္ခံလိုက္ပါသည္။ ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ခြာသြားေသာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ကို ဦးေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္၍ အဖဲြ႔ထဲတြင္ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီ၀င္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ အရပ္သားအစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား ပါရွိပါသည္။

ေဒလီၿမိဳ႕၌ ရပ္နားစဥ္ က်င္းပေသာ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းက လံုး၀လြတ္လပ္ေရးကိုသာ လိုလားေၾကာင္း၊ ဒိုမီနီယန္ အဆင့္အတန္း လက္ခံေရးကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားမည္ မဟုတ္သျဖင့္ ေမးစရာပင္ မ လိုေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သတင္းစာဆရာတို႔၏ ေမးခြန္းတရပ္ကို ေျဖၾကားရာ၌ ျမန္မာတို႔၏ ေတာင္းဆို ခ်က္မ်ားကို ေက်နပ္ဖြယ္ရာလိုက္ေလ်ာျခင္း မရွိပါက အၾကမ္းဖက္နည္းကိုျဖစ္ေစ၊ အၾကမ္းမဖက္ေသာနည္း ကိုျဖစ္ေစ၊ နည္းႏွစ္မ်ဳိးလံုးကိုျဖစ္ေစ၊ စဥ္းစားရန္ လံုး၀တြန္႔ဆုတ္မည္မဟုတ္ဟု ေျပာခဲ့၏။ နိဂံုးခ်ဳပ္အေနႏွင့္ အ ေကာင္းဆံုးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ္လည္း အဆိုးဆံုးအတြက္လည္း အဆင္သင့္ျပင္ထားေၾကာင္း ေျပာသြားပါ သည္။ ဤကား ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မထြက္ခြာမီ ႏွစ္သစ္ကူးမိန္႔ခြန္းထဲတြင္ အေသးစိတ္ေျပာခဲ့ေသာ အခ်က္အလက္ တို႔ထက္ ပိုမိုျခင္းမရွိပါ။

ထိုမိန္႔ခြန္းတြင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္မွာ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ေအးခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းေရးကို လိုလားသည္ ဟု သူ ယံုၾကည္လိုေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေအးေဆးေသာ နည္းမ်ားကိုသာ ပို၍ႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ သို႔ ေသာ္လည္း လိုအပ္သည့္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ား မရပါက လူထုအေနႏွင့္ တရားဥပေဒျပင္ပမွ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြ၀င္ရန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္မွာ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဖဆ ပလသည္ ၿဗိတိသ်တို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ား မေအာင္ျမင္ပါက ျဖစ္ပ်က္လာမည့္ အေျခအေနအတြက္ ျပင္ဆင္မႈအ ေနႏွင့္ လက္နက္မ်ားစုေဆာင္းၿပီး၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္တပ္ဖဲြ႔မ်ားကို အသင့္အေနအထားတြင္ ရွိေနေစရန္ စီစဥ္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

“ေအာင္ဆန္း-အတၱလီ သေဘာတူညီခ်က္” ထြက္ေပၚေစခဲ့ေသာ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားအတြင္း ဦးေအာင္ဆန္း၏ က႑ႏွင့္ပတ္သက္၍ ပုဂၢလိက အမႈေဆာင္၀င္တဦးျဖစ္သူ ဦးတင္ထြဋ္က ေအာက္ပါအတိုင္းေရးသားခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ေ႐ြးေကာ္ပဲြမက်င္းပမီႏွင့္ အေျခခံ ဥပေဒသစ္ မေရးဆဲြေသးမီ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အစိုးရတာ၀န္ ၀တၱရားတို႔ကို ျမန္မာအစိုးရထံသို႔ လက္ေတြ႔အရလည္းေကာင္း၊ ဥပေဒ သေဘာအရလည္းေကာင္း၊ ခ်က္ခ်င္း လဲႊေျပာင္းေပးရန္ကို သူက အားထုတ္ခဲ့ပါသည္။ ဥပေဒသေဘာအရ လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းကို သူက မရယူႏုိင္ခဲ့ ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ လဲႊေျပာင္းေပးျခင္းကိုကား အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီမႈအေပၚ မူတည္၍ ရယူႏုိင္ခဲ့ပါသည္။

ဤအေနအထားကို သူ၏ ႏိုင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔က သူေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၏ ႐ႈံးနိမ့္မႈ ကဲ့သို႔ျဖစ္ေစရန္ ေကာက္ေကြ႔ ေပြလီစြာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္လိုက ဖြင့္ႏုိင္ပါသည္။ သူသည္ အနည္းဆံုး လိုအပ္ခ်က္ မ်ား ေတာင္းဆိုရာ၌ ခုိင္မာ၏။ ထုိသို႔ခုိင္မာျခင္းေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည္ဟု သူသိသျဖင့္ တာ၀န္မွာႀကီးေလးလွ၏။ ႏိုင္ငံေရးပညာရွိတဦးပီသစြာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ လိုလားခ်က္တို႔ကို အ ႏွစ္သာရအားျဖင့္ ေပးသည္ကို သူလက္ခံခဲ့၏။ လိုလားခ်က္ကား လြတ္လပ္ေရးသို႔ ရွင္းလင္းတိုေတာင္းေသာ လမ္းမွ ခ်ီတက္ႏုိင္ရန္ႏွင့္ မိမိတို႔တိုင္းျပည္၏ လက္ေတြ႔အစိုးရတာ၀န္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းရရွိရန္တို႔ျဖစ္ပါသည္။

ႏွစ္ဖက္အလိုက် သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္ခံၿပီးေနာက္ ဤသေဘာတူညီခ်က္၏ အဓိပၸာယ္သက္မႈကို လူထု အား ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းတင္ျပ၍ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေျမာက္ေစရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးခဲ့၏။ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေနာက္မွ လိုက္ပါက တႏွစ္အတြင္း လံုး၀လြတ္လပ္ေရး ရေစရမည္ဟု ရဲရင့္စြာ ကတိေပးခဲ့၏။ ဤကား ေပါ့ေပါ့ ဆဆ ကတိမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သူ၏ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္း၊ သူ၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ သူ၏ ဘ၀တို႔ကိုရင္း၍ ေပးလိုက္ ေသာ၊ ခံယူခ်က္အေပၚ အေျခခံေသာ ကတိမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္ပီသ မႈကို အျပည့္အ၀ သက္ေသျပလိုက္ပါသည္။

သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္မွတ္ထုိးရန္ ျငင္းဆိုခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔၀င္ႏွစ္ဦးကား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေစာႏွင့္ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး ႏွစ္ျခမ္းကဲြၿပီးေနာက္ အနည္းစုသခင္မ်ားကို သခင္ထြန္းအုပ္ႏွင့္အ တူ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ သခင္ဗစိန္တို႔ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္ သည္ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေနာက္တဦးျဖစ္သူ ဆာေပၚထြန္းတို႔ႏွင့္ေပါင္းကာ အမ်ဳိးသား အတိုက္အခံတပ္ဦး တည္ေထာင္၍ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ရာထူးတည္ျမဲေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕တို႔ဘက္သို႔ ကူး ေျပာင္းသြားၿပီဟု ေျပာေလသည္။

ႏုိင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔၏ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဦးေအာင္ဆန္း ထူးထူးျခားျခား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ခဲ့ ပါ။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးေစ့စပ္ေရးကိုသာ ေဇာက္ခ်၍ လုပ္ပါေတာ့သည္။ ဤကိစၥကို ေျဖ ရွင္းရန္ လန္ဒန္သြားကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းပင္ ပင္လံု၌ ညီလာခံေခၚ ေရး စီစဥ္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ညီလာခံ၏ ရလဒ္ျဖစ္ေသာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္အရ “ၾကားျဖတ္ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ခ်က္ ခ်င္းပူး ေပါင္းလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ရွမ္း၊ ကခ်င္ႏွင့္ ခ်င္းတို႔သည္ လြတ္လပ္ေရးကို ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရွိလိမ့္မည္” ဟူ၍ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါသည္။

ပင္လံုညီလာခံကား စစ္အတြင္းက တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား သင့္ျမတ္ၾကည္ျဖဴေရးအတြက္ သခင္မ်ားႀကိဳး ပမ္းခ်က္မ်ားႏွင့္ အစပ်ဳိးခဲ့ေသာ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ လူမ်ဳိးစုေပါင္းစံု စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး ဦးတည္ေသာ လုပ္ငန္းစဥ္၏ အထြတ္အထိပ္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ တဖန္ ဦးတင္ထြဋ္၏ စကားအရေျပာရလွ်င္ ေဆြး ေႏြးေစ့စပ္ေရးနယ္ပယ္တြင္ သူ(ဦးေအာင္ဆန္း) ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရရွိခဲ့ျခင္းမွာ သူ၏ မသြယ္မ၀ိုက္ပြင့္လင္းမႈ ႏွင့္ ပုဂၢလိကအရည္အေသြးတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိနယ္ပယ္တြင္ သူ၏ အႀကီးမားဆံုးေဆာင္႐ြက္ခ်က္ကား ေတာင္တန္းေဒသ တုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အျခားလူငယ္စုမ်ား၏ လံုး၀ဥႆံု စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈကို ရယူႏုိင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ပင္လံုညီလာခံ ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ဧၿပီလတြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ေသာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြတြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ဖဆပလကိုယ္စား ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ စည္း႐ံုးေရးခရီးထြက္ခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူလူထုႏွင့္ (၃၂) ႏွစ္ မွ်သာရွိေသးေသာ သူတို႔၏ ႏုပ်ဳိ႐ြယ္ေခါင္းေဆာင္အၾကား မၾကံစဖူး ထူးျခားေသာ ဆက္ဆံေရးအေနအထားမ်ဳိး ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသြားေလရာ လူအုပ္ႀကီးမ်ားသည္ ‘ငါတို႔ဗိုလ္ ခ်ဳပ္’ ကို ျမင္လိုေဇာ၊ နားေထာင္လိုေဇာ၊ ေသြးစည္းခိုင္မာမႈကို ျပသလိုေဇာတို႔ႏွင့္ ဖံုကိုမမႈ၊ ေနပူကိုမ႐ြံ႕၊ လာ ေရာက္အားေပးၾကပါသည္။ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္’ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ မူလတြင္ သူ၏ တပ္မေတာ္ရာထူးကို ရည္ၫႊန္း ျခင္းအမႈသာျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ သူ႔အေပၚထားရွိေသာ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို ေရာင္ျပန္ဟပ္လာေသာ ေ၀ါဟာရျဖစ္လာ၏။

ဦးေအာင္ဆန္းကား နားေထာင္ေကာင္းေအာင္ အေျပာအေဟာေျပျပစ္သူတဦး မဟုတ္ပါ။ သူ၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား သည္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ အတတ္ ပညာေရးရာကိစၥမ်ားႏွင့္ လႊမ္းမိုးေနသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ဟိုအေၾကာင္းေရာက္ ဒီ အေၾကာင္းေရာက္ႏွင့္ လိုက္ရခက္သည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ လြန္စြာရွည္လ်ားသည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ သို႔ေသာ္ လည္း လူထုသည္ ၿငိမ္သက္ေအးေဆးစြာ နားေထာင္ၿပီး သူ႔စိတ္သႏၱာန္ကို လိုက္ကာ သူ၏ တံုးတိတိႏုိင္ေသာ ဆံုးမသတိေပးခ်က္တို႔ကို သေဘာက်ႏွစ္သက္သကဲ့သို႔ ၾကားရခက္လွေသာ သူ၏ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ စကားေလး မ်ားကိုလည္း သေဘာက်ႏွစ္သက္ၾကပါသည္။

ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မည့္ အ ေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ရွာေဖြေနသူျဖစ္၏။ ဤလုပ္ငန္းတြင္ လူထုကို သူႏွင့္အတူ ပါ၀င္ရန္ေခၚေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ကာလေဒသအေျခအေနမ်ားအရ လိုအပ္ပါကစိတ္ေျပာင္းလဲရန္ သူမေၾကာက္ ႐ြံ႕ပါ။ သူ၏ ယူဆခ်က္မ်ားႏွင့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားကို လူထုအား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွင္းျပၿပီး ၎တို႔၏ ေထာက္ခံ မႈကို ေတာင္းဆိုပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြယ္လင့္တကူ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေလာက မ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္လာမည္ဟူ၍ လက္လြတ္စပယ္ ကတိျပဳခ်က္မ်ား မေပးေခ်။ သူ႔တိုင္းျပည္အေပၚ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္စြာ ျပဳက်င့္သြားမည္၊ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ ေဆာင္႐ြက္သြားမည္၊ လူထု၏ ညီၫြတ္မႈအင္အားသာ သူႏွင့္ ဖဆပလေနာက္၌ တည္ရွိေနမည္ဆိုပါက လြတ္ လပ္ေရးႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးဟူေသာ ႏွစ္ပြင့္ဆိုင္ပန္းတုိင္သို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားႏုိင္မည္ဟူ၍သာ ကတိျပဳ ခဲ့၏။

ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုလည္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ဖဆပလကိုယ္စားလွယ္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္တို႔ကို တုံ႔ျပန္လိုက္၏။ ပုဂၢလိကကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား လက္တဆုပ္စာ ေလာက္သာ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းခံခဲ့ရပါသည္။ ‘ေစာ၊ စိန္၊ ေမာ္’ အုပ္စုကား မိမိတို႔ေသခ်ာေပါက္႐ႈံးမည္ကို သိထားၾကသျဖင့္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြ မ်ားကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့၏။ ဖဆပ လသည္ မသင့္ေတာ္ေသာ ဖိအားေပးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု စြပ္စဲြခ်က္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေ႐ြး ေကာက္ပဲြဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးမ်ား၏ ေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားအရ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္မ်ားသည္ လူထု၏ဆႏၵကို အမွန္အတုိင္း ေရာင္ျပန္ ဟပ္ခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ဘ၀ေနာက္ဆံုးအပိုင္းတြင္ သူသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရင့္ က်က္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး က်င္လည္မႈတို႔တြင္ တုိးတက္လာသည္ကို ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္တည္ ေဆာက္ေရး ကိစၥရပ္မ်ားကို ရင္ဆုိင္ရာ၌ သူ၏ ပင္ကိုယ္ အရည္အေသြးမ်ားႏွင့္ တာ၀န္သိစိတ္ဓာတ္တို႔ ကြန္႔ ျမဴးလာ၏။ ဤကာလအတြင္း၌ တခ်ိန္ကဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၿဗိတိသွ်မ်ားစြာ တို႔၏ ေလးစားမႈကို ရယူႏိုင္ ခဲ့သည္။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားအနက္ တဦးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့ပါသည္။

ေအာင္ဆန္း၏ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္အရည္အခ်င္းမ်ား တုိးတက္ႂကြယ္၀လာျခင္းသည္ သူ၏ ပင္ကိုယ္စ႐ိုက္ကား ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနမ်ားအရ ႀကီးထြားလာႏုိင္စြမ္းရွိေၾကာင္းကို ျပသပါသည္။ သူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုး (၁၀) လတြင္ သူသည္ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနအထား၌ ရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုကာလအတြင္း၌ သူသည္ သူ႔ႏုိင္ငံ မည္မ်က်ယ္၀န္း၍ လူမ်ဳိးေပါင္း မည္မွ်စံုၿပီး ျပႆနာမ်ား မည္မွ်႐ႈပ္ေထြးေပြလီလွသည္တို႔ကို စ၍ ဂဃ နဏ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါသည္။ အလုပ္မ်ားလြန္းလွသျဖင့္ သူ၏ က်န္းမာေရး ထိခိုက္လာသည့္အျပင္ ရံဖန္ရံခါ အလုပ္မႏုိင္မနင္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူကား ေယာကၤ်ားေကာင္းပီသစြာ ဤျဖစ္ရပ္ကို ၀န္ခံသျဖင့္ သူႏွင့္ ေန႔စဥ္ ထိေတြ႔ေနေသာ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ား၏ ေလးစားမႈကို ရရွိခဲ့ပါသည္။ သူ႔အား လုပ္ၾကံသတ္ ျဖတ္ျခင္းသည္ ေနာင္ျဖစ္ထြန္းလာမည့္ ဥပေဒမဲ့ကာလမ်ားတြင္ သူ႔ေနာက္လိုက္မ်ားကို စည္းကမ္းထိန္းသိမ္း ရန္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည့္ တဦးတည္းေသာ ပုဂၢဳိလ္ကို သူ႔တုိင္းျပည္ ဆံုး႐ံႈးရျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

ဇြန္လအေစာပိုင္းတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ တိုင္းျပည္အတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား စီစဥ္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျပည္လမ္းရွိ ‘ဆုိရန္တိုဗီလာ’ အေဆာက္အဦးတြင္ စည္းေ၀းပဲြမ်ား ဆက္တိုက္က်င္းပပါသည္။ ညီ လာခံအဖြင့္မိန္႔ခြန္းတြင္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ အေစာတလ်င္ လိုအပ္ေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို မီးေမာင္းထုိးျပ ၿပီး လက္ေတြ႔က်၍ ေလွနံဓားထစ္မဟုတ္ေသာ အစီအစဥ္မ်ား လိုအပ္ေၾကာင္းကို အေလးေပးေျပာသြားပါသည္။ ေလာဘႀကီးလြန္းေသာ စီမံကိန္းမ်ား မျပဳလုပ္မိရန္ႏွင့္ မည္သည့္ကိစၥမ်ား ပထမဦးဆံုး ေဆာင္႐ြက္ရန္လိုသည္ ကို ဆံုးျဖတ္ရန္ အေရးႀကီးေၾကာင္းကိုလည္းေျပာသြားပါသည္။ ထို႔အျပင္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔ လက္အတြင္း သို႔ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ျပန္၍ေရာက္ေနရကား တုိင္းျပည္တြင္ျဖစ္ေပၚသမွ် အနိဌာ႐ံုမ်ားအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ ကို အျပစ္တင္တိုက္ခိုက္ျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ႏွင့္အင္အားတို႔ကို အလဟႆမျဖဳန္းၾကရန္ သတိေပးသြားပါသည္။

နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ရန္သံုးခဲ့ေသာ လက္နက္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေသာ ႏုိင္ငံတခုကို တည္တံ့ခုိင္ျမဲ၍ တိုးတက္ေစရန္အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ကိရိယာမ်ားျဖစ္သည္ဟု အစဥ္အျမဲ မတြက္ဆႏုိင္ေၾကာင္း သူ ျပည့္ ျပည့္၀၀ နားလည္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာမိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မွန္ကန္ေသာေနရာမွ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္မည့္ အနာဂတ္ကာလကို ေမွ်ာ္မွန္းကာ စစ္မွန္ေသာ အမ်ဳိးသားေရး သည္ ႏုိင္ငံတကာအေရးကို အေထာက္အကူျပဳရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ျမင္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၏အျမင္ သည္ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕လူမ်ား မခံသာေသာ စကားမ်ဳိးကုိေျပာရန္မတြန္႔ဆုတ္ပါ။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ေျပာၾကားခဲ့ေသာ သူ၏ ေနာက္ဆံုးမိန္႔ခြန္းတြင္ ျပည္သူတို႔အား မိမိတို႔၏ ခ်ဳိ႕ယြင္း ခ်က္မ်ားကို ျပဳျပင္ရန္၊ စည္းကမ္းရွိရန္၊ ဇဲြ၀ိရိယႀကီးရန္ႏွင့္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ရန္ စသျဖင့္ ေဆာ္ၾသခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္ေရး၏ အက်ဳိးအရသာမ်ား ျပည့္၀စြာ မခံစားႏုိင္မီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ုန္းကန္ႀကိဳးစားရ ဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိေပးခဲ့၏။

ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ၿပီး မိမိကိုယ္ကို ဆန္းစစ္ႏုိင္စြမ္းရွိသူပီပီ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ျပဳျပင္ရန္ လိုေၾကာင္း ကိုလည္း မိတ္ေဆြမ်ားအား ၀န္ခံခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးသမား လူငယ္ တေယာက္တြင္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ ႏုိင္ေသာ အျပစ္အနာမ်ားသည္ ႏိုင္ငံ၏အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္တြင္မူကား လက္ခံခြင့္လႊတ္ဖြယ္ မဟုတ္ေပ။ အေခ်ာကိုင္ရန္လိုေနေသာ အမူအက်င့္မ်ား ရွိေနေသး၏။ အဆင္မေျပလွ ေသာ ေဒါသႀကီးတတ္ျခင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ရေပဦးမည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္လည္း မည္မွ်ပင္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ျဖစ္ေစ ေလာက၀တ္ပ်ဴငွာေစရန္ ေလ့က်င့္ရေပဦးမည္။

အာဏာလဲႊေျပာင္းေရး အစီအစဥ္မ်ားကို လ်င္ျမန္စြာ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ တိုးတက္၍ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ ခဲ့ပါသည္။ ေမလတြင္ က်င္းပေသာ ညီလာခံ၌ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္သည္ မိမိတို႔၏ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ ေသာ မူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ၿပီး ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံ ဟူ၍ ေခၚတြင္မည့္ လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ သမၼတႏုိင္ငံ၏ အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံု ဥပေဒမူၾကမ္းကို ေရးဆဲြရန္ ေကာ္မတီကို လည္း ဖဲြ႔စည္းလိုက္ပါသည္။ ခက္ခဲ ဆင္းရဲစြာ လံုးပမ္းခဲ့ရေသာ ပန္းတိုင္ လက္တကမ္းမွ်သာ ရွိေတာ့သည္ျဖစ္၍ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ တင္းမာမႈ မ်ားေလ်ာ့ကာ ပိုမို၍ ေပ်ာ့ေျပာင္းခ်ဳိသာလာ၏။ သူ၏ တပ္မ်ားကို ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ခဲ့စဥ္က အံႀကီးတခဲခဲႏွင့္ ေတြ႔ျမင္ရေသာ လူငယ္စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ႏွင့္ကား သိသိသာသာ ျခားနား လာပါသည္။ သူ၏ အတြင္းအျပင္သည္ ၾကည္လင္တည္ၿငိမ္၍ ေသာကကင္းစင္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနပါသည္။ သို႔ ေသာ္လည္း ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းသည္လည္း နက္႐ႈိင္းလွပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ႏုိင္ငံေရးမွ အနား ယူကာ မိသားစုကိစၥမ်ား၊ စာေပေရးသားျခင္းကိစၥမ်ားကိုသာ အခ်ိန္ျပည့္ေပး၍ လုပ္ေဆာင္ လိုလားေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့ပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ဤဆႏၵကား မျပည့္၀ခဲ့ပါ။ ဇူလိုင္လ (၁၉) ရက္ေန႔ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ အစည္းအေ၀းထိုင္ေန စဥ္ အေစာင့္အၾကပ္မ်ား မရွိေသာ စည္းေ၀းခန္းထဲသို႔ ယူနီေဖာင္း၀တ္လူတစု တြန္း၀င္လာ၍ စက္ေသနတ္ မ်ားႏွင့္ပစ္ခတ္ရာ ဦးေအာင္ဆန္း၊ သူ၏အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း အပါအ၀င္ ေကာင္စီ၀င္ (၆) ဦး၊ အထက္တန္းအုပ္ ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိတဦးႏွင့္ ကိုယ္ရံေတာ္ေလးတဦးက်ဆံုးခဲ့ရပါသည္။ လူသတ္သမားမ်ား ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ သြားခဲ့ေသာ္လည္း၊ ၎တို႔အား ဦးေစာေနအိမ္သို႔ ေျခရာခံလိုက္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္းသည္ အၾကံ ႀကီးသူတေယာက္ျဖစ္ၿပီး ‘ေကာင္ေလးတေယာက္ပါပဲ’ ဟူ၍ သူ သတ္မွတ္ေလ့ရွိေသာ ဦးေအာင္ဆန္း ႏုိင္ငံ့ ေခါင္းေဆာင္အဆင့္သို႔ တရွိန္ထိုးတက္သြားသည္ကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ေပ။

ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ႏွင့္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ခြာမသြားမီ လအနည္းငယ္အလိုေလာက္တြင္ ကာကီ၀တ္စံု ၀တ္ဆင္ထားသူမ်ားက ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္သျဖင့္ ဦးေစာမ်က္ေစ့တြင္ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါသည္။ ဦးေစာသည္ ဤ ကိစၥတြင္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ျပည္သူ႔ ရဲေဘာ္ တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ား၌ တာ၀န္ရွိသည္ဟု ယူဆကာ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းျဖစ္ သည္ဟု အခ်ဳိ႕ကခန္႔မွန္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏုိင္ငံေတာ္ လုပ္ၾကံမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္ေဆးေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားအရ အလုပ္အမႈေဆာင္ေကာင္စီတခုလံုးအား သုတ္သင္ေခ်မႈန္းရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သူသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအစိုးရေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာ မည္ဟူေသာ ထူးဆန္းသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးကို ဦးေစာ စီစဥ္ခဲ့ဟန္တူပါသည္။ ဦးေစာအေပၚ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ရန္ အားေပးကူညီမႈအတြက္ အျပစ္ရွိေၾကာင္း စီရင္ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေသဒဏ္ခ်မွတ္ လိုက္ပါသည္။

ဦးေအာင္ဆန္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားေသာ္လည္း သူ၏ ဘ၀ကိုေပး၍ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရေသာ လြတ္လပ္ေရး ကိုသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ရရွိခဲ့ပါသည္။ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့ေသာ ဖဆပလ၀င္မ်ားအနက္ အဆင့္ျမင့္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဦးႏုသည္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးမ်ားကို ဆံုးခန္းတုိင္ ဆက္လက္ေဆာင္႐ြက္သြားၿပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို ေမြးဖြား ခဲ့ပါသည္။

နိဂံုးေခတ္သစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္း သုေတသီတဦးျဖစ္သူ အေမရိကန္ပညာရွင္ ဖရင့္၊အင္၊ထေရဂါ ေရးသားခဲ့ ေသာ ေအာက္ပါ စကားေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကို ဤေနရာ၌ ေဖာ္ျပက သင့္ေတာ္မည္ထင္ပါသည္။ မဟာလူသား တဦး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားအေနျဖင့္သာ ျဖစ္ရပ္စဥ္ကို တင္ျပျခင္းသည္ သမုိင္းကို လဲြမွားစြာ ျမင္ျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ ဤစာအုပ္တြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔ တင္ျပျခင္းမ်ဳိး အတုိင္းအတာ တခုအထိ ပါ၀င္ခဲ့ပါလွ်င္ ထိုအတိုင္းအ တာအထိ လဲြမွားေသာအျမင္ရွိခဲ့သည္ဟု ဆိုႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုစဥ္က ျမန္မာျပည္ အေျခအေနအရ သခင္မ်ား ႏုိင္ငံေရးရာထူးေနရာ ရရွိခဲ့ခ်ိန္မွစ၍ လြတ္လပ္ေရးအ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္ျဖစ္ေသာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါ ရီလတိုင္ (၁၂) ႏွစ္ကာလအတြင္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈမ်ားကို ျဖစ္ရပ္စဥ္အလံုးစံုအေပၚ လႊမ္းျခံဳခဲ့ေသာ ေအာင္ ဆန္း၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ႐ႈေထာင့္မွ စိစစ္ျခင္းကား မွန္ကန္သင့္ေလ်ာ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။

အျခားတဖက္မွၾကည့္လွ်င္လည္း အထက္ေဖာ္ျပပါ သေဘာတရားကား မွန္ကန္ပါသည္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈ ေနာက္ခံကားကို အေျချပဳ၍သာ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ဘ၀ကို ေလ့လာႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ခ်ဥ္းကပ္နည္းသည္ သူ၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအပိုင္းကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈရာေရာက္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အသက္ (၂၀) ေက်ာ္ေက်ာ္ ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးေလာကထဲ ၀င္ခဲ့စဥ္ကစ၍ သူ၏ ဘ၀ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ သည္ ခဲြျခား၍မရေလာက္ေအာင္ ေရာေထြးဆက္ႏြယ္ေနသည့္အျပင္ ဦးေအာင္ဆန္းကား သူ၏ အဇၩတၱသႏၱန္ ႏွင့္ ကြာျခားေသာ ဗဟိဒၶအသြင္ကို လူထုေရွ႕ေမွာက္ ဘန္းျပသူမ်ဳိး မဟုတ္ခဲ့ပါ။ သူ၏ ႐ုပ္ပံုလႊာတခုလံုးကို ျခံဳ၍ ၾကည့္ပါက ျမင့္မားေသာ ရည္မွန္းခ်က္၊ ခုိင္မာျပတ္သားေသာ စိတ္ဓာတ္တို႔ျဖင့္ သူ၏ႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေစ ရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးခဲ့ေသာ သိကၡာသမာဓိ ႀကီးမားသည့္ လူငယ္တဦးကို ျမင္ရေပမည္။

သူ၏ ႏုိင္ငံေရးအတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ သူ၏ ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကို တိုက္ခိုက္ခဲ့သျဖင့္ သူ႔အား သစၥာေဖာက္ဟု ျမင္ခဲ့သူတို႔က ဦးေအာင္ဆန္းသည္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈလိုလားသျဖင့္ အၾကင္နာ ကင္းသည္၊ ဆင္ျခင္တံုတရား ေခါင္းပါးသည္၊ ႏွစ္ဖက္ခြၽန္ လုပ္တတ္သည္ဟု စြပ္စဲြခဲ့ၾက၏။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စြပ္စဲြ ခ်က္မ်ားကို သူ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မွတ္တမ္းအေပၚ အေျချပဳ၍ အကဲျဖတ္ႏုိင္ပါသည္။ အျခားသူမ်ား ပိုမို၍ ေကာင္းမြန္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္သည္ဟု သူ ယံုၾကည္သ၍ ေနာက္လိုက္ေနရာမွ တာ၀န္ကို ေစတနာ ျပည့္၀စြာထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ သူတဦးတည္းသာ တုိင္းျပည္ကို ညီၫြတ္မႈေပးကာ လြတ္လပ္ေရးပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ရန္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာေသာအခါမွ သူသည္ ဗဟိုမ႑ိဳင္ေနရာကို ယူ ခဲ့ပါသည္။

ေက်ာင္းသားဘ၀ကပင္ သူ၏ ရင္းႏွီးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္ခဲ့သူ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက မည္သူကမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို ေပးခဲ့သည္မဟုတ္ဘဲ သူ၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ႂကြယ္၀မႈ ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ သုန္မႈန္ျခင္းႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားသျဖင့္ ေပါက္ကဲြျခင္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈအက်ဳိးငွာ စုေပါင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္ မ်ား ခ်ရာတြင္ သူ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးရာခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ အလိုဆႏၵတို႔ကို မည္ေသာအခါမွ် အသားမေပးခဲ့ေခ်။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြအဆင့္ဆင့္၌ သူသည္ ရင္းႏွီးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ေဆာင္ ႐ြက္၍ တရားမွန္ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကို လက္ခံကာ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္မည္ထင္ပါက တာ၀န္မ်ားကို လဲႊေျပာင္းခဲြ ေ၀ေပးပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ား၊ တာ၀န္မဲ့လုပ္ရပ္မ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈကို ထိပါးႏုိင္မည့္ အလုပ္ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကို သည္းမခံပါ။ သူသည္ တရားမွ်တမႈႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ၀ါဒတို႔ကို ယံုၾကည္လက္ခံကာ သူ၏ ကုိယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရလုပ္ပါက ပိုမို၍ ေကာင္းမြန္မည္ျဖစ္ေသာအခ်ိန္အခါမ်ား၌ပင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ၏ အလိုက် ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္လည္းရွိခဲ့၏။ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီေခါင္းေဆာင္အေနႏွင့္ သူ၏အျမင္ကို အျခား သူမ်ားလက္ခံေစရန္ အေပၚစီးႏွင့္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ အားလံုးက လြတ္လပ္၊ ပြင့္လင္း၊ ျပည့္စံုစြာ ေဆြး ေႏြးၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။

သူကိုယ္တုိင္ ပြင့္လင္းစြာ ၀န္ခံခဲ့သည့္အတုိင္း သူသည္ အမွားအယြင္း ကင္းသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ၏ စိတ္ ရည္ဥာဏ္ရည္ကား အစဥ္သျဖင့္ ႀကီးထြားတုိးတက္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ အစြန္းေရာက္ တယူသန္သမားမ်ားကုိ စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းထက္ မိမိတို႔ ယံုၾကည္ေလးစားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေအာက္တြင္ စိတ္ ၿငိမ္းေအး ကိုယ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ မိမိတို႔ဘ၀ကို ႏွင္လိုေသာ သာမန္ ျပည္သူတို႔ကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူတို႔သည္ ၎တို႔ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း အရည္အေသြးမ်ား ဦးေအာင္ဆန္း၌ ရွိသည္ ဟု ျမင္ခဲ့၏။ သူကား ကိုယ္က်ဳိးထက္ ႏုိင္ငံ့အက်ဳိးကို ဦးစားေပးခဲ့သည္။ သူ၏အာဏာ အထြတ္အထိပ္ ေရာက္ ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ပင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ဟန္ပန္မရွိ ေနထိုင္ခဲ့သည္။

ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ အထူးအခြင့္အေရးမ်ားကို မမက္ေမာဘဲ ေခါင္းေဆာင္မႈတာ၀န္မ်ားကို လက္ခံခဲ့သည္။ ထို႔ အျပင္ သူသည္ ႏုိင္ငံေရး ပါးနပ္လိမၼာမႈႏွင့္ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကြၽမ္းက်င္မႈစြမ္းအားႀကီးေသာ္လည္း သူ၏အတြင္း သေဘာထား၏ နက္႐ႈိင္းလွေသာ ႐ိုးသားမႈကား မည္ေသာအခါမွ် တိမ္ေကာသြားျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဦးေအာင္ဆန္းသည္ မိမိတို႔ လိုလားေတာင့္တေနခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံ၏ ဂုဏ္သိကၡာကိုဆည္ ရန္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ သူ၏ ဘ၀သည္ ျပည္သူတို႔ စိတ္အားတက္ႂကြ အတုယူဖြယ္ရာျဖစ္သကဲ့သို႔ သူ႔အား သတိရလြမ္းဆြတ္ျခင္းသည္ ျပည္သူတို႔၏ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ကို လမ္းမလဲြေစရန္ ထိန္းကြပ္မႈအျဖစ္ တည္ရွိလ်က္ေနပါသည္။

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

(ေမာကၡမဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s